reis Hanneke en Piet 2017 deel III

Karankadu

De afstand van Devakottai, de standplaats van fr. Jesuraja, naar Karankadu is 90 kilometer. In India wordt momenteel veel geld uitgegeven aan verbetering van het wegennet. We hebben goede resultaten gezien, ook in het gebied van Karankadu. Van het landschap werd je niet vrolijk. In de jaren zestig is dit gebied getroffen door een tsunami. Je moet je voorstellen dat je de laatste 40 km van deze weg aan beide zijden niets anders ziet dan wat witachtig zand met daarop zo hier en daar een struikje. De mensen in dit gebied zijn zeer arm, er groeit bijna niets. Zij leven van de visvangst. Zij vissen vanuit kleine bootjes, omdat de Golf van Bengalen hier ondiep is. Gelukkig is het wel een zeer visrijk gebied. Veel vissoorten paren er. Ook werken veel mannen elders

Met een tussenstop, om te ontbijten, waren we ruim op tijd in Karankadu waar fr. Jesudoss om 9 uur samen met fr. Saminathan, verder genoemd fr. Samy, zou voorgaan in een zondagsviering. Er waren veel mensen in de viering. Na de H. Mis werden we in de school verwelkomd. Fr. Samy kennende rekenden wij er al op dat deze ontmoeting een happening zou worden. Meisjes en jongens voerden diverse dansjes uit. Hanneke en Piet mochten een lintje doorknippen bij een lokaal waar drie computers stonden opgesteld. Het tweede lintje werd doorgeknipt bij een lokaal waar vijftien trapnaaimachines stonden. De computers en trapnaaimachines zijn gekocht van de gelden die de Parochie Vlijmen in 2016 beschikbaar had gesteld. Meisjes en vrouwen krijgen naailes. Het is de bedoeling van fr. Samy om aan iedere vrouw een trapnaaimachine te geven als ze slaagt. De achterliggende gedachte van fr. Samy is dat de geslaagden met het doen van naaiwerk wat bij kunnen verdienen. De aanschaf van een computer kost circa € 360,– en een eenvoudige trapnaaimachine € 100,–. Fr. Samy zou nog graag beschikken over tien naaimachines en twee computers.

Vervolgens was de inzegening van een nieuw gebouwd huis aan de orde. Deze taak was ook voor fr. Samy. Opvallend was dat dit gedeelte van het dorp heel compact bebouwd is. De nieuwe woning was alleen maar door smalle steegjes bereikbaar. Uiteraard waren er veel familieleden van de eigenaar en andere aanwezig. Het inzegenen van een nieuwe woning in deze streek gaat volgens een mooi ritueel. Natuurlijk was er na de inzegening een warme maaltijd.

Vervolgens stond een boottocht op het programma. Het was prachtig weer, 28 graden met een beetje zeewind. Op een van de eilandjes in de Golf van Bengalen gingen we aan wal. We vonden er prachtige schelpen, zeesterren, levende krabben en kleine octopussen ( vergelijkbaar met een inktvis). Terug aan wal wees fr. Samy op zijn waterput. Deze put is drie meter diep en recent geslagen op circa 75 meter van de zee. Het bijzondere is dat het water prima te drinken is. Hoewel we in India alleen maar mineraal water drinken hebben we in deze een uitzondering gemaakt. Fr. Samy wees ons erop dat zijn dorp een bedevaartsoord is geweest. Het pand waarin vroeger de pelgrims verbleven, is hij aan het opknappen. Wie weet !!!

Het eiland Rameswaram

Na de overnachting bij fr. Samy zijn we op 13 februari naar het eiland Rameswaram gereisd. Een tocht van 90 km over goede wegen door een vrij onvruchtbaar gebied. Ook op het eiland groeit niet veel. In 2013 zagen we onder de brug een grote visafslag. Op de brug zijn we gestopt. Tot onze verbazing was de visafslag verdwenen en stond fr. Mariyan plotseling voor ons. Hij was vis gaan halen bij zijn broers die visser zijn. Hij maakte ons duidelijk waar de boten van zijn broers lagen. In Pamban boekten we een kamer in hotel Daiwik. Het bijzondere van dit hotel was dat `s avonds tot zeker middennacht de elektriciteit regelmatig uitviel en dat we om vijf uur door Allah gewekt werden !! In Pamban bezochten we de pastorie waar we in 2010 en 2013 ook waren geweest. Vervolgens gingen we naar de woning van de ouders van fr. Mariyan. Fr.Mariyan heeft twee broers en drie zussen. Eén zus is non en gerenommeerd gynaecologe. Zijn moeder had met behulp van anderen een heerlijk maaltijd bereid. Het was niet rijst met vis maar: vis met wat rijst. Op verschillende manieren was krab, siervis, grote en kleine garnalen en octopus klaargemaakt. Heerlijk!!.

Op een afgesproken tijdstip stond het bezoek aan St. Joseph`s Higher Secondary School Verkottu Rameswaram op het programma. Omdat we nog wat tijd hadden bekeken we het monument van Suami Vivekanando ( 1863-1902). Deze geleerde wordt gezien als de grondlegger van het moderne India. Daar troffen we ongeveer tachtig dames aan, die na hun universitaire opleiding een extra opleiding volgden. Deze dames wilden met ons op de foto en het aantal gemaakte selfies was niet te tellen. Van water waren de dames niet bang, want bij pootje baden gingen ze wel erg ver.

Op de St. Joseph school werden we door fr. Clement Raja en collega`s volgens het bekende ritueel ontvangen. Fr. Clement Raja is de gedelegeerde van de bisschop en in feite de manager van de school. Hij schetste de historie van het algemeen en secondair onderwijs vanaf 1932 en vertelde dat de secondary school 46 leerkrachten heeft waarvan er 22 door de regering van India worden betaald en dat 24 leerkrachten ten laste van het bisdom komen. De school heeft momenteel 1169 studenten in de leeftijd van 12 tot 18 jaar, waarvan 40% katholiek is. Het aantal studenten groeit explosief. We kregen de indruk dat niet alle leerlingen een eigen klaslokaal en stoel hadden. Het schoolgeld is voor elke leerling gelijk. Hoe groot de exploitatievergoeding van de regering is weten we niet. In overleg met de bisschop van Sivaganga en fr. Jesudoss is de opbrengst van de vastenactie 2014 van het Dekenaat Heusden besteed aan de bouw van klaslokalen voor de St. Joseph Higher Secondary School. We hebben het gebouw met een etage gezien. De begane grond met 6 lokalen is betaald door een organisatie uit Spanje en de 6 lokalen op de etage van middelen uit het Dekenaat Heusden. Fr. Clement Raja vertelde dat de school naast goed onderwijs veel aandacht schenkt aan ontwikkeling van de persoonlijkheid en weerbaarheid van de studenten. Er worden bijvoorbeeld karate en yoga lessen gegeven.

In diverse lokalen werden we toegesproken door docenten of studenten. De docente die computerles doceert gaf aan dat ze nu over vijf computers kan beschikken. Om beter les te kunnen geven is het gewenst om er twintig bij te krijgen. De aankoopprijs van één computer bedraagt 25.000 rupees is € 357,– en met bureautje erbij € 428.–. Het nieuwe gebouw ligt ongeveer 200 meter van de overige gebouwen. Volgens een leerlinge is er geen goed drinkwater. Daarom pleitte zij voor de aanschaf van een waterzuiveringapparaat. Een apparaat van 250 liter kost 94.500 rupees ( € 1.350,–) of een van 500 liter kost 201.500 rupees (€2.880.–). De studenten vertelden ook welke vervolgopleiding zij willen gaan volgen. Dit varieerde van een universitaire opleiding tot politieagent of beroepsmilitair.

Tot slot zijn we in gezelschap van fr. Clement Raja naar het meest zuidelijke punt van het eiland gegaan. De gebouwen zijn daar in de jaren zestig verwoest door de tsunami en gaven een triest aanzien. In feite zijn het monumenten. Uiteraard was er van alles te koop en moest er door ons onderhandeld worden.
Tot zover ons bezoek aan Karankadu en het eiland Rameswaram.